Mijn projecten ontstaan vanuit mijn nieuwsgierigheid naar mensen, plekken en verhalen. Ik ben geïnteresseerd in wat er speelt en in de verhalen achter de mensen en hun omgeving.
In mijn vrije werk neem ik de tijd om een verhaal te ontdekken en dit op mijn eigen manier in beeld te brengen. Ik zoek naar beelden die niet alleen laten zien wat er gebeurt, maar ook iets vertellen over het onderwerp, de mensen en hun omgeving.
The ADM-community
In 2018 volgde ik verschillende bewoners van het ADM-terrein met mijn camera. Het ADM-terrein was een krakers gebied in Amsterdam. Er woonden zo'n 125 kunstenaars en vrijdenkers. Zij hadden hier hun eigen creatief dorp gebouwd. Veel huisjes waren zelf gebouwd en de bewoners leefden in een community. Een klein wereldje in de grote hoofdstad van Nederland. Het leek alsof je in een andere wereld kwam wanneer je op het terrein was. De bewoners leefden hier op een bijzondere manier met elkaar. Zo deden zij bijvoorbeeld hun huizen niet op slot wanneer zij weg gingen. Ik bracht het leven van de bewoners in beeld als laatste document voor de ontruiming.
Achter de kloostermuren
Mijn tante is een non en woont in het klooster. Ik kom hier al vanaf kleins af aan op bezoek en ben altijd nieuwsgierig geweest hoe de zusters leven.
Hoe leven de nonnen anno 2020? Een tijd waarin het bruist van technologische ontwikkelingen, de wereld steeds moderner wordt en het geloof in God langzaam afneemt. Hoe gaat dit verder in de toekomst? Het klooster gaat mee met de tijd. In deze serie wordt een kijkje gegeven in het bijzondere leven van de zusters Benedictinessen van de Onze Lieve Vrouwe Abdij.
Naast het fotografisch werk van mijzelf, bestaat het project ook uit brieven die de zusters aan mij hebben geschreven en beelden die de zusters zelf hebben gemaakt met wegwerpcamera’s die ik hen heb opgestuurd. Hierdoor geeft de serie niet alleen een kijkje door mijn ogen, maar ook een kijkje door de ogen van de zusters.
Vive la France
Ik maakte een reis langs de Noordkust van Frankrijk en bezocht plekken waar de meeste toeristen niet zo snel op af komen, maar waar ik tot rust kom en mij even in een andere wereld kan bevinden. Ik kreeg hier het gevoel alsof de tijd geen rol heeft en het altijd zomer is. De rust, stilte en kneuterigheid van deze rondreis heb ik in beeld gebracht. Het is hartje zomer en bijna niemand te bekennen op het strand. Een pop in de etalage die één arm mist kijkt mij vragend aan. Alsof ze zich afvraagt wat ik hier doe. In een ander dorpje spelen wat Fransen op een pleintje jeu de boules, iets wat je in Nederland niet zo snel tegenkomt.
De Bomenwijk
Voor deze serie fotografeerde ik de Bomenwijk in de periode waarin de wijk langzaam werd gesloopt. Dichtgetimmerde ramen, verlaten woningen en achtergebleven sporen van bewoners vormden een vreemd en bijna onwerkelijk straatbeeld. De vertrouwde omgeving leek langzaam haar betekenis te verliezen, alsof de tijd er even had stilgestaan.
Juist die sfeer van vervreemding trok mij aan. Ik legde de wijk vast op het moment tussen afscheid en een nieuw begin, wanneer wat ooit vertrouwd was langzaam verdween en plaatsmaakte voor iets onbekends.
